De future self brief: verbinding voelen met de baby in je buik tijdens je zwangerschap

Voor vrouwen die zich nog niet helemaal verbonden voelen met de baby in hun buik.


Je hoeft niet zeker te zijn om te beginnen.
Veel vrouwen zoeken tijdens hun zwangerschap naar manieren om meer verbinding te voelen met de baby in hun buik.
Niet omdat ze niet van hun baby houden, maar omdat het soms spannend kan voelen om je echt te openen.

Sommige vrouwen voelen het meteen: een diepe verbinding met hun baby zodra ze zwanger zijn.
Maar er is ook een grote groep vrouwen die iets anders ervaart — iets waar weinig over wordt gesproken.
Ze houden van hun baby, maar merken dat hun hart zich nog een beetje terughoudt.

Misschien herken je dat.
Je bent zwanger, en ergens in je voel je liefde voor het kindje in je buik.
Maar tegelijk is er een voorzichtigheid. Alsof je jezelf nog niet helemaal wilt openen.
Soms komt dat doordat je eerder een zwangerschap verloor.
Soms omdat je lichaam gewoon nog moet wennen aan het idee dat er echt een baby groeit.

Wat de reden ook is: veel vrouwen vragen zich stilletjes af:

  • Doe ik mijn baby tekort als ik me nog niet volledig verbonden voel?
  • Kan mijn baby merken dat ik soms bang ben?
  • Hoe maak ik eigenlijk contact met mijn baby tijdens de zwangerschap?


Als dit door je hoofd gaat, wil ik je eerst iets belangrijks zeggen.
Er is niets mis met jou.
En je hoeft je niet anders te voelen dan je je nu voelt.
Maar er is wél iets wat je kan helpen om langzaam meer rust en verbinding met je baby tijdens de zwangerschap te ervaren — zonder dat je jezelf hoeft te forceren en zonder dat je deze bijzondere tijd eigenlijk half mist.

Waarom verbinding met je baby tijdens de zwangerschap soms moeilijk voelt
Wat veel mensen niet beseffen, is dat een zwangerschap niet alleen lichamelijk is.
Het is ook een emotionele en innerlijke overgang.
Je hart moet ruimte maken voor iemand die je nog niet kunt zien, maar die wel al in je leven is.
Als je eerder een verlies hebt meegemaakt, kan het zijn dat een deel van jou probeert je te beschermen tegen opnieuw pijn voelen.
Dat betekent niet dat je niet van je baby houdt.
Het betekent dat je lichaam en hart voorzichtig weer liefde moeten toelaten.
Toch merken veel vrouwen dat ze ergens diep vanbinnen verlangen naar meer verbinding.
Naar het gevoel: mijn baby is er echt al.
Niet alleen in mijn buik, maar ook in mijn aandacht.
En juist daar kan een eenvoudige oefening verrassend veel in veranderen.

Wat er verandert wanneer je contact maakt met je baby in de buik
In mijn werk zie ik vaak dat er meteen iets verschuift wanneer vrouwen beginnen met kleine dagelijkse momenten van aandacht voor hun baby.
Het hoeft niet groot en niet perfect.
Gewoon even stilstaan bij hoe het met je gaat, een hand op je buik leggen, een paar woorden zeggen tegen je baby.
Wat er dan langzaam gebeurt, is bijzonder.
Je baby wordt niet alleen een toekomstbeeld, maar iemand die nu al met jou meeleeft.
Veel vrouwen merken dat er dan naast de angst langzaam ook vertrouwen begint te groeien.
Niet omdat alle onzekerheid verdwijnt.
Maar omdat de verbinding sterker wordt.
Een oefening die hier heel mooi bij helpt, is een future self brief.

De future self brief: een oefening om vertrouwen te voelen in je zwangerschap
In deze oefening luister je naar een brief die geschreven is vanuit jouw toekomstige zelf — een versie van jou die al een stukje verder is.
De vrouw die haar baby inmiddels heeft ontmoet.
Die terugkijkt op haar zwangerschap met zachtheid en begrip.
Wanneer je deze brief beluistert, mag je doen alsof jij het zelf bent die tegen jezelf spreekt.
Alsof er een deel van jou is dat al weet dat je dit pad niet alleen hoeft te lopen.

Ik heb zo’n future self brief voor jou geschreven en opgenomen.
In de video hieronder neem ik je stap voor stap mee in deze ervaring.
Veel vrouwen vertellen dat ze tijdens het luisteren ineens iets voelen verschuiven:

  • meer rust in hun lichaam
  • meer ruimte om hun baby toe te laten
  • meer vertrouwen in hun zwangerschap


Je kunt de video hier bekijken en beluisteren:



Een brief van jouw toekomstige zelf
Misschien is de tekst in mijn video niet helemaal passend bij jouw situatie.
Hieronder staat de volledige tekst.
Zodat jij deze kunt gebruiken om er een eigen future self brief van te maken, helemaal passend bij jouw dromen over de toekomst.
Je kunt de brief aan jezelf voorlezen en opnemen zodat je het steeds terug kunt luisteren om je te laten bemoedigen en inspireren.


Lieve jij,


Ik schrijf je vanuit een plek die jij je nu nog maar moeilijk kunt voorstellen. 
Niet omdat je hier niet wilt komen, maar omdat je hart zichzelf probeert te beschermen.
Ik weet nog precies hoe dat voelde: opnieuw zwanger zijn, maar bijna niet durven hopen. 
Bang om te dromen, omdat je al weet hoe het voelt als een droom plotseling stopt.
Ik wil je eerst dit zeggen: je hoeft niet meteen vol vertrouwen te zijn. 
Je hoeft niet perfect te geloven dat alles goed komt. 
Alles wat je nu voelt mag er zijn — de liefde, de angst, het gemis van het kindje dat je eerder verloor, en de liefde en misschien voorzichtige hoop die soms toch opkomt.
Wat ik je wil laten zien, is wat er gebeurde toen je heel kleine stapjes zette. 
Toen je besloot dat je het niet alleen hoefde te doen, maar samen — jij, je partner en het kindje in je buik.
Je begon elke dag een moment te nemen om stil te staan bij jullie drieën.
’s Ochtends samen even voelen: hoe gaat het vandaag met mij? 
Hoe kijken we naar deze dag? Soms waren het maar een paar zinnen. 
Soms was het stil en legden jullie gewoon een hand op je buik.
En ’s avonds keken jullie terug op de dag. 
Hoe voelde jij je als moeder vandaag? 
Wat zou jouw baby misschien hebben meegekregen? 
Het waren geen perfecte gesprekken. Maar ze maakten iets wakker: verbinding.
Langzaam gebeurde er iets bijzonders.
Je begon te merken dat je baby er echt al was. Niet alleen lichamelijk, maar ook in jouw aandacht en liefde.
Je ging zingen. Soms een beetje onzeker, soms lachend omdat het zo nieuw voelde. 
En je las voor, ook al begreep je baby de woorden nog niet. 
Je partner deed mee. Dat maakte het warm en echt. Het werd jullie ritueel.
En op de momenten dat het moeilijk was — want die waren er — deed je iets dat achteraf zo belangrijk bleek.
Wanneer je verdrietig was om het kindje dat niet geboren mocht worden, sprak je dat hardop uit tegen de baby in je buik.
Je zei dat mama verdrietig was, maar dat dat niets met dit kindje te maken had. Dat dit kindje zo welkom was. Dat je van hem of haar hield.
Wanneer de wereld je soms bang maakte, zei je dat ook.
Dat je het soms moeilijk vond dat je kindje in deze wereld geboren zou worden, maar dat je er alles aan zou doen om het te beschermen.
Wat je toen nog niet wist, is hoe krachtig dat was. Juist omdat het zo eerlijk was.
Je schreef ook het ontstaansverhaal van je kind. Vanaf de wens, het verlies, de angst, de hoop, tot de zwangerschap. 
Je schreef alles op — ook de stukken die pijn deden.
En je keek samen met je partner naar jullie eigen begin. Naar jullie eigen verhalen. 
Jullie praatten erover met jullie ouders waar dat kon. Sommige dingen werden ineens duidelijk. 
Sommige oude gevoelens mochten er eindelijk zijn.
Alles wat je toen begon te begrijpen en te helen, hoefde je inderdaad niet door te geven.
En dat gaf rust.
Langzaam, bijna ongemerkt, veranderde je zwangerschap.
Niet omdat alle angst weg was, maar omdat er iets naast de angst groeide: vertrouwen.
Het gevoel dat jullie dit samen deden. Jij, je partner en je baby.
En toen kwam de bevalling.
Ik ga eerlijk tegen je zijn: het was niet makkelijk. 
Er waren momenten dat je dacht dat je het niet meer kon. 
Maar precies op die momenten gebeurde iets wat jullie maandenlang hadden geoefend. Je stemde je af op je baby. Je partner hielp je daarbij, net zoals tijdens de zwangerschap. 
Het voelde vertrouwd, bijna automatisch.
En toen jij dacht dat je echt niet meer kon… mocht je persen.
Je kindje werd geboren met een ontspannen, tevreden gezichtje.
En meteen werd je baby op je blote borst gelegd.
En toen gebeurde iets wat ik nooit meer zal vergeten:
je baby keek je aan met heldere ogen en in dat moment voelde je het zo duidelijk — wij kennen elkaar al.
Je vertelde je baby over de bevalling. 
Over hoe mooi het was, en ook hoe zwaar het soms voelde. En hoe dat misschien voor je baby geweest moest zijn.
Je zei hoe blij je was dat je baby er eindelijk was, en dat het ook een beetje gek voelde dat je buik nu leeg was. Dat je het gevoel van de baby in je buik zou missen.
Je baby keek je aan met grote ogen, bijna alsof het luisterde. Alsof het jou begreep.
En jouw hart… dat stroomde over van liefde.
De eerste weken daarna waren anders dan je had verwacht.
Je kon je aandacht zo natuurlijk bij je baby houden. 
Je had je kindje vaak tegen je blote huid en je baby was rustig, tevreden, dronk goed en huilde weinig. 
Je partner gaf jullie iets wat onbetaalbaar bleek: aanwezigheid, zorg en liefde — elke dag weer.
Borstvoeding ging niet meteen vanzelf. Er was een moment waarop je dacht dat je tekortschiet. 
Dat het misschien niet zou lukken.
Maar toen deed je weer wat je tijdens de zwangerschap had geleerd: je stemde je af op je baby. 
Je sprak je twijfels uit. Je vroeg om hulp, ook van je kindje. En met de steun van de kraamhulp en jouw doorzettingsvermogen kwam het op gang.
Nu zijn die voedingen momenten waar je echt van geniet. Kleine werelden van rust samen met je kindje.
Wat je nu misschien nog niet gelooft, maar wat ik je wil vertellen, is dit:
Het dagelijks afstemmen op je baby — praten, voelen, uitleggen wat er gebeurt — is een tweede natuur geworden voor jullie.
En je merkt dat het werkt. 
Wanneer je baby onrustig is en je rustig uitlegt wat er gebeurt, kalmeert je kindje vaak. 
Alsof het jullie taal al kent.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Je hebt vertrouwen gekregen in jezelf als moeder.
En in jullie samen als ouders.
Niet omdat alles perfect ging.
Maar omdat je je hart en intuïtie durfde te volgen, ook toen je nog twijfelde of het wel zin had.
Dus als je dit leest op een moment dat je bang bent om te hopen, onthoud dan dit:
Je hoeft niet zeker te zijn om te beginnen.
Je hoeft alleen maar elke dag een klein beetje contact te maken.
Met je baby.
Met jezelf.
Met elkaar.
Dat is genoeg om een pad te openen waar liefde kan groeien — stap voor stap.
En misschien helpt het om te weten wie deze brief schrijft.
Ik ben jij. Een tijdje verder in de toekomst.
De vrouw die nu haar kindje in haar armen heeft en terugkijkt op deze periode met zoveel zachtheid voor jou.
Ik weet hoe spannend het nu voelt in jouw lichaam en in je hart.
Ik weet hoeveel moed het kost om je toch een beetje te openen.
Maar ik ben hier om je te vertellen: jouw liefde, jouw aandacht en die kleine dagelijkse momenten van verbinding hebben echt iets opgebouwd tussen jullie drieën. Meer dan je je nu kunt voorstellen.
Blijf dus maar zachtjes doorgaan.
Ik zie waar je naartoe groeit.
En elke dag brengt je een stap dichter bij mij.
(ook op afbeelding laten zien)
Met alle liefde en vertrouwen, van jouw toekomstige zelf




Waarom deze oefening zo krachtig werkt tijdens de zwangerschap
Wat deze oefening bijzonder maakt, is dat hij iets doet wat veel vrouwen vergeten tijdens een spannende zwangerschap:
hij brengt je weer in contact met je eigen innerlijke vertrouwen.
Je hoeft niet eerst van je angst af.
Je hoeft alleen maar een klein beetje ruimte te maken voor verbinding.
En juist dat kan veel veranderen.
Veel vrouwen merken bijvoorbeeld dat:

  • ze hun baby vaker gaan voelen als echt aanwezig
  • hun lichaam meer ontspant
  • ze zich minder alleen voelen in de zwangerschap
  • hun partner makkelijker betrokken raakt
  • er meer rust komt in hun hoofd

Het klinkt misschien niet als grote stappen, maar samen maken ze een groot verschil.
Zowel voor jou als voor de baby in je buik.

Als je merkt dat je je nog niet verbonden voelt met je baby
Dan wil ik dit tegen je zeggen.
Je hoeft niet te wachten tot dat gevoel vanzelf komt.
Verbondenheid groeit vaak juist door de kleine momenten waarop je even contact maakt.
Door even te voelen.
Even te praten.
Even stil te zijn samen.
En soms helpt het enorm om daarin begeleid te worden.

Wil je meer verbinding voelen met je baby tijdens de zwangerschap?
Voor vrouwen die merken dat ze hun baby graag meer willen voelen en ontmoeten tijdens de zwangerschap, heb ik een laagdrempelig online mini-traject ontwikkeld:
Groeikracht voor de baby in je buik.
In dit traject help ik je om stap voor stap:

  • meer verbinding te voelen met je baby
  • vertrouwen te laten groeien in jezelf als moeder
  • rust te brengen in je zwangerschap
  • je baby nu al liefdevolle aandacht te geven


Veel vrouwen beginnen hiermee precies op het moment dat ze merken:

ik wil mijn zwangerschap niet alleen doorkomen, ik wil hem ook echt beleven.
Je kunt hier meer lezen over het mini-traject:

En als eerste stap kun je ook gewoon beginnen met de video van de future self brief.
Misschien is dat precies het zachte begin dat je nu nodig hebt.



Tot slot

Als je dit leest op een moment dat je bang bent om te hopen, onthoud dan dit:
Je hoeft niet zeker te zijn om te beginnen.
Je hoeft alleen maar elke dag een klein beetje contact te maken.
Met je baby.
Met jezelf.
Met jullie samen.
Dat is vaak al genoeg om een pad te openen waar vertrouwen langzaam kan groeien.
Stap voor stap.


 
 
 
 
Map
Instagram
LinkedIn