Wanneer begin je met zwangerschapsbegeleiding? Waarom de eerste 12 weken zo belangrijk zijn.

Zwangerschapsbegeleiding start meestal na de eerste twaalf weken. Eerst maar eens weten of alles goed gaat. 

Dat voelt misschien heel logisch.

Wanneer begin je met zwangerschapsbegeleiding?
Zwangerschapsbegeleiding begint vaak na het eerste trimester.

Voor die tijd heb je natuurlijk wel de bezoekjes aan de verloskundige of in het ziekenhuis, de termijnecho’s en onderzoeken als de NIPT-test om te kijken of het goed gaat met de baby.
Je probeert gezond te leven door goed voor je lichaam te zorgen. Zo houd je rekening met wat je eet en drinkt en je maakt de kattenbak niet meer schoon.
Je houdt je aan de regels: geen alcohol, niet roken, geen rauwmelkse kaasjes meer, alle groentes extra goed wassen en ga zo maar door.
En pas hoorde ik van een zwangere vrouw dat ze zelfs werd gewaarschuwd voor kusjes geven aan en eten van hetzelfde bestek als haar peuter van 2.
(nou vind ik daar vanuit pedagogisch oogpunt wel wat van, maar dat gaat te ver voor dit blog).

In de zwangerschapscursussen lag het accent lange tijd op het bewust en zorgvuldig voorbereiden op het einde van de zwangerschap en op de bevalling.
Gelukkig zijn er al jarenlang steeds meer vormen van begeleiding die veel meer zijn dan dat. Die ook aandacht besteden aan de hele periode van het zwanger zijn en aan het contact met de baby in je buik. Die je voorbereiden op de kraamtijd en het ouderschap.
Ik vind dat een goede ontwikkeling.

Maar: Ook die cursussen beginnen vaak als het eerste trimester voorbij is.
Alsof dat eerste trimester nog niet zo belangrijk is. Alsof het logisch is om die periode eerst maar eens ‘af te wachten’.

Ik zie dat anders. En daarover gaat dit blog.

Liever het filmpje bekijken over dit onderwerp? Dat kan hier:

Waarom wachten tot twaalf weken zo logisch voelt
Iedereen weet hoe kwetsbaar die eerste weken zijn. “Eerst maar eens de eerste twaalf weken doorkomen.” “Laat deze zwangerschap alsjeblieft goed gaan.” “Na wat er de vorige keer is gebeurd durf ik me nog niet aan deze baby te hechten.”
Die eerste echo, dat teken dat er een hartje klopt, pffffff, wat een opluchting.
En omdat er nog zoveel mis kan gaan, voelt het misschien veiliger om nog niet te veel bezig te zijn met de baby.
En dan kan zomaar gebeuren dat je de eerste weken eigenlijk vooral aan het afwachten bent: Wachten tot de eerste spannende weken voorbij zijn. Afwachten wanneer de misselijkheid en de vermoeidheid voorbij zijn. Wachten tot een goede uitslag op de NIPT test. Wachten tot . . .

De eerste twaalf weken zijn meer dan een periode van afwachten
Maar jouw baby wacht niet met groeien totdat jij vertrouwen krijgt in deze zwangerschap.
Sterker nog, juist in het begin van de zwangerschap gaat de ontwikkeling razendsnel.
Na de eerste 3 maanden is in het lijfje van je baby bijna alles al in de basis aangelegd.
Wat een wonder – en daar mogen we met onze volle aandacht bij stilstaan.

Dat alles gebeurt in jouw buik. Jouw baby is één met jou.
Of je het nu wilt of niet, er is van het begin af aan een relatie tussen jullie.
En die relatie vraagt aandacht. Jouw aandacht. Jouw welkom. Jouw liefde.

Het gaat er in die beginperiode dus niet alleen om dat je fysiek gezond blijft, maar ook dat je aandacht besteedt aan hoe je je mentaal voelt.
Het begin van een zwangerschap kan je zwaar vallen. Ik hoor dat van veel vrouwen. Misselijkheid, vermoeidheid, emoties als angst, verdriet, paniek, somberheid.
Maar ik hoor ook dat lang niet iedereen daarvoor uit durft te komen. “Je zou toch blij moeten zijn.” “En al die kwaaltjes horen er bij, dat wist je toch van tevoren.”

Wat doet het met jou als je die eerste maanden doorploetert alsof er niets aan de hand is, terwijl het eigenlijk helemaal niet zo goed met je gaat?
Welke ruimte krijg je dan nog om bewust stil te staan bij deze zwangerschap en bij de baby die in jouw buik zo hard aan het groeien is?

Je hoeft niet te wachten om contact te maken met je baby
Misschien geldt het ook voor jou dat je de afgelopen weken vooral geprobeerd hebt om de eerste maanden door te komen. Misschien leef ook jij van echo naar echo en van onderzoek naar uitslag. Misschien wacht ook jij liever nog even af voordat je vertrouwen krijgt in deze zwangerschap en je baby echt welkom durft te heten.
Is dat erg? Niet persé.
En het is ook begrijpelijk. Maar het kan wel zwaar zijn om zo door deze eerste weken heen te gaan.
En het kan echt anders.
Hoe zou jouw leven veranderen als je deze weken niet alleen zou zien als een periode waarin je moet afwachten, maar ook als een periode waarin je al voorzichtig en liefdevol contact kunt maken met je baby? Waarin je gaat voelen dat jullie dit samen doen? Dat jullie elkaar nodig hebben – nu al?

Contact maken met de baby in je buik kan al vanaf het begin van de zwangerschap, dus al ver voordat je je baby voor het eerst voelt bewegen.
Dit is waar ik in geloof:
Jouw baby voelt jouw liefde via jouw handen die je zachtjes op je buik legt.
Je baby wordt gerustgesteld als je vertelt wat er met je aan de hand is. Wanneer je vertelt als je verdrietig bent dat je, ook al voel je je heel rot, toch van hem of haar houdt.
Je baby kan ontspannen als het jouw stem hoort die zachtjes zingt of voorleest.

Dit vroege contact helpt je om meer te ontspannen in je zwangerschap, zodat je zwangerschap een diepere laag krijgt van verwondering en liefde.
Ook geloof ik er in dat het helpt om tijdens de bevalling beter af te stemmen op je baby en na de geboorte beter aan te voelen wat je baby nodig heeft.

Hoe maak je contact met je baby als je het druk hebt?
Maar hoe maak je contact met je baby als je ondertussen moet werken, voor andere kinderen moet zorgen en je hoofd vol zit? Misschien lijkt daar dan helemaal geen ruimte voor te zijn.
Contact maken zit al in hele kleine dingen, die we van nature in ons hebben. Het is van alle tijden dat zwangere vrouwen hun handen op hun buik leggen, tegen hun baby praten en voor hun baby zingen. Het zit in ons allemaal en dat mogen we weer bewust gaan inzetten. De zwangerschap en de relatie met onze baby mogen we als iets bijzonders ervaren waar we liefdevol aandacht voor willen hebben.
En dat kan op elk moment van de dag. Als je ’s ochtends wakker wordt, ’s avonds voor je gaat slapen, zomaar ergens midden op de dag, en op een drukke dag zelfs als je even op het toilet zit.

Maar hoe doe je dat als je bang of onzeker bent?
Misschien denk je nu: “Maar hoe kan ik contact maken met mijn baby als ik niet eens weet of deze zwangerschap goed blijft gaan? Als IK naar het toilet ga is het met een gevoel van paniek en angst dat ik bloed zal zien.”

Het contact met je baby gaat niet over zeker weten hoe het verder zal gaan. Het gaat over het samen zijn in het hier en nu.
En als je in het hier en nu bang en onzeker bent, dan is dat wat je meeneemt in het contact met je baby. “ik voel me vandaag heel bang. Ik moet er niet aan denken dat ik je kan verliezen. Ik ben al zo blij met jou en houd zoveel van je.”

Als je eerder een baby hebt verloren
Wanneer je in een eerdere zwangerschap al te maken hebt gehad met het verlies van een baby dan ken je het verdriet en de leegte van het gemis.
Hoe kan je je dan hechten als je zo bang bent dat je deze baby ook weer moet verliezen? Misschien merk je dat je jezelf in het begin van deze zwangerschap beschermt door nog niet te veel contact te maken. Als je je nog niet helemaal hecht, lijkt het verlies misschien ook minder groot als het opnieuw misgaat.
Ik denk dat als je heel diep in je hart kijkt, dat je je al bent gaan hechten, vanaf het moment dat je wist dat je weer zwanger was. Maar het voelt zo ontzettend kwetsbaar om dat gevoel toe te laten. En dat is helemaal niet vreemd. Je probeert jezelf immers te beschermen. Het verdriet om het eerdere verlies vermengt zich met blijdschap om nieuw leven en angst om weer te verliezen.

Contact maken betekent niet dat je angst er niet mag zijn
Maar jezelf beschermen hoeft niet te betekenen dat je de eerste maanden van deze zwangerschap alleen maar in angst hoeft af te wachten. En het betekent ook niet dat je je angst hoeft weg te stoppen.
Je hoeft jezelf niet te dwingen om vol vertrouwen te zijn of van jezelf te eisen je meteen volledig te hechten. Dat is niet realistisch. Je mag heel klein beginnen. Beginnen met jezelf toe te staan te voelen wat je voelt. Die hele cocktail van emoties, niets om je voor te schamen. En dat gewoon uit te spreken naar je baby. Precies zoals het is. Ook dat is bouwen aan jullie relatie. Jouw baby voelt al zoveel, en jij mag woorden geven aan wat er allemaal met je gebeurt.

Je kunt vandaag al beginnen
En zo komen we weer terug bij waar we het blog mee begonnen.
Kijk naar wat jou kan helpen, meteen aan het begin van de zwangerschap.
Alles wat je voelt mag er zijn, laat het toe en laat het je niet weerhouden om contact te maken met de baby in je buik, elke dag opnieuw.
Ga een paar minuten rustig zitten, je handen op je buik en geef dan bewust aandacht aan jezelf en je baby.
Voel hoe je lijf iets van de spanning los kan laten en voel de liefde voor deze baby door je heen stromen. Liefde die kan bestaan naast het verdriet om het verlies van het andere kindje.
Misschien is het aanvragen van mijn gratis meditatie een mooie eerste stap.

Voor begeleiding hoef je niet te wachten tot twaalf weken
Misschien dacht je aan het begin van dit artikel nog: “Eerst maar eens de eerste twaalf weken doorkomen.” Misschien kijk je daar nu net iets anders naar.
Je hoeft niet te wachten tot je meer zekerheid voelt om bewust aandacht te geven aan deze zwangerschap en aan de relatie met je baby.
In mijn 1-op-1 begeleiding kijken we samen naar wat deze zwangerschap met jou doet, hoe je omgaat met onzekerheid en hoe je op een manier die bij jou past bewust contact kunt maken met je baby.

Zodat je vanaf het begin deze zwangerschap anders kunt gaan beleven.
Voelt dat als iets waar je nu behoefte aan hebt, dan ben je welkom om eens te kijken of mijn begeleiding bij jou past.